Te laat


Stille tranen
Sporen trekkend
Als altijd omlaag

Bij de mond aangekomen
Krullen zich haar hoeken
Openen haar lippen en
Likt een zachte tong
Het bittere zout weg
Van het gelaat

Het is al te laat

Verwoestend spoor
Schrijnend opgedroogd
Trekt aan de huid

Hoeken omhooghoudend
In een stille grimas
Verdwaalde glimlach
Niets zeggend
Leeg






Vrouwke








knop vorig gedicht knop volgend gedicht

knop index gedichten knop home




Deze pagina is opgesteld d.d. 17-09-2009
copyright "Vrouwke"
contact